Poezja poza czasem

Gdy w 2003 roku ukazał się mój pierwszy tomik wierszy, byłam zaledwie kilka miesięcy po dokonaniu się ważnej zmiany w moim życiu. Coś się skończyło, inne zaczynało. W nocie odautorskiej pisałam wówczas tak:

"Oddaję do Waszych rąk część mojego świata, zamkniętego w słowach tych kilkudziesięciu wierszy. Świat ten powstawał przez kilkanaście lat i różne są jego barwy, tak jak różnie układało się moje życie. "Życie niedokończone" to wiele za mną, ale i wiele przede mną, to ta część mnie, która doświadczyła zarówno smaku radości, jak i smutku, lęku i odwagi, obojętności i pasji, buntu i pokory, grzechu i niewinności".

Gdy dziś czytam swoje wiersze, to widzę, że choć klimat czasów jest zupełnie inny i ja też się zmieniłam, to poezja w tomiku ŻYCIE NIEDOKOŃCZONE jest pozaczasowa.

Mimo że wiersze miewają osobisty charakter, to nadal mogą być źródłem odnalezienia się każdego w zawartych w strofach emocjach. Bo czyż miłość, zdrada, rozczarowanie, przemijanie, tęsknota, namiętność nie mają uniwersalnego charakteru?