Idzie drogą. Dokąd? Nie wie. Bramy drzew się roztwierają. Na ramionach ciężar niesie dni pochmurnych, dni przebrzmiałych.
Idzie drogą, niewidziany, bo duch jego w mglistej szacie, idzie w ciszy, przygarbiony, a świat cały deszczem płacze.
Dziad przydrożny