A przecież to ja, Czas, wami władam. Sam, będąc niezmiennym, zmieniam wszystko. Będąc niepoliczalny - wszystko odliczam. Sam, będąc bez początku i końca - początek i koniec wyznaczam...
Gdy pisałam wiersz "Wyznanie Zmęczonego Czasu", z którego pochodzi powyższy fragment, sama była bardzo zmęczona. Nie fizycznie, ale psychicznie. To była dla mnie czas, kiedy coś się kończyło, coś innego - ale jeszcze bez wyraźnego kierunku - zaczynało. A ja byłam pomiędzy i pytałam sama siebie - dokąd zmierzam?
To wtedy właśnie pomyślałam sobie nieco przewrotnie, ale przecież w poezji wszystko jest możliwe, jakiż zmęczony musi być Czas! I wsłuchałam się w jego wyznanie...
-------------
Wyznanie Zmęczonego Czasu
Próbują mnie zmierzyć i wykorzystują do tego zegary. Te dzielą mnie na części – coraz mniejsze i mniejsze – jakby chciały mnie unicestwić.
Obracają swoje wskazówki niczym żarna i mielą: godziny na minuty, minuty na sekundy, o milisekundach nie wspomnę, bo nie wszystkie zegary to potrafią.
Próbują wyznaczyć mi granice od-do i wykorzystują do tego kalendarze. Mam zmieścić się w roku, miesiącach, tygodniach, dniach. A potem z kalendarzy wyrywają kartki i wyrzucają na śmietnik.
I tak tworzą rozdrobnione godziny, zużyte lata, a jednak wciąż próbują mnie zmierzyć i wyznaczyć granice. I żyją, jakby mnie nie było.
Eh, ludzie! Myślicie, że jesteście moimi panami albo że nie musicie się ze mną liczyć?
A przecież to ja, Czas, wami władam! Sam, będąc niezmiennym – zmieniam wszystko. Sam, będąc niepoliczalny – wszystko odliczam. Sam, będąc bez końca – koniec wyznaczam. Sam, wszystko pamiętając – zabieram pamięć, czasem zostawiając wam mgliste wspomnienia, tak na pocieszenie.
Ach, jak pysznie jest być Czasem! Jak pysznie!
Nie, jednak Prawda jest taka, że nie wszystko pamiętam.
Jak się począłem? Kto nadał mi imię? Kto mną poruszył, bym zrobił pierwszy krok w przestrzeń? Kto? Kto? Kto? Nie pamiętam i jestem zmęczony tymi pytaniami. Pytania nieznośne – odejdźcie ode mnie, odejdźcie! Zostawcie mnie, Czas, w spokoju…
Kto? Kto? Kto? To przecież tylko słowa, słowa, słowa…
Słowo? Mój Boże, Panie Czasu…
------------
A Ty, jakimi wciąż powracającymi pytaniami, jesteś zmęczony?
------------
Wiersz Wyznanie Zmęczonego Czasu pochodzi z tomiku wierszy TO TYLKO CHWILE. To nie jest zwykły tomik - to poetycka refleksja nad czasem, przemijaniem, sensem, drogą, swoim miejscem i tym, co pomiędzy. To ten rodzaj poezji, która zadaje pytania, ale pozwala też znaleźć odpowiedzi. Poszukaj ich w moich wierszach, które bardziej są prozą poetycką wraz ze mną.
Tomik TO TYLKO CHWILE wraz z dedykacją i praktycznym prezentem-niespodzianką możesz kupić tu: KUPUJĘ
