Podsłuchałam rozmowę, a było to w piątek, trzynastego, w ciemnym lesie. Spotkali się leśna nimfa i leśniczy.
A rozmowa zaczęła się tak:
- Co pani tu robi?
- A pan?
- Chodzę po lesie, bo jestem leśniczym.
- A ja chodzę po lesie, bo jestem leśną nimfą.
- Nimfą? Przecież nimfy nie istnieją! – odparł zdumiony leśniczy.
- Jak to nie? Skoro pan mnie widzi i ze mną rozmawia, to znaczy, że istnieją. No, chyba że ma pan halucynacje po jakichś grzybach, co? - Nimfa zmrużyła oczy, przyglądając się podejrzliwie twarzy leśniczego.
- Nie mam żadnych halucynacji i nie ćpam! Co mi tu pani insynuuje?! - krzyknął oburzony leśniczy, aż stara sosna zaskrzypiała z zaskoczenia.
- Więc ustaliliśmy, że nimfy istnieją, bo ja jestem - podsumowała spokojnie Nimfa.
- Ale tu nie wolno chodzić! Zeszła pani ze szlaku! Mandat będzie!
Oczywiście to tylko pisarska wyobraźnia, która pozwala kreować światy, przypisywać role oraz stawiać sobie na drodze ludzi, którzy zaczynają prowadzić - dziwne? - rozmowy. No dobra, w tym przypadku mamy spotkanie niekoniecznie realne, bo nie czarujmy się, nimfa leśna nie jest z tego świata, tylko mitycznego.
Ale od czegóż jest literatura? Właśnie od takich niezwykłych spotkań. Jeśli mimo swojej nierealności, chcesz wiedzieć, jak potoczyła się cała rozmowa, zajrzyj tu:
Dodaj komentarz
Komentarze