Wczoraj i dziś sprzątałam groby. Jeszcze nie jest ich tak wiele, ci najbliżsi wciąż jeszcze są wśród żywych. Ale czas jest bezlitosny i, chcąc nie chcąc, będzie przygarniał po kolei kolejne dusze. Czasem także nawet poza kolejnością.
Jak to dobrze, że nie wiemy, kiedy każdy z nas odejdzie w zaświaty. Ta wiedza, myślę, jest do niczego nie potrzebna, a niewiedza w tym zakresie jest błogosławieństwem. Mimo świadomości śmierci, ale bez wskazanej daty, wciąż możemy marzyć, planować, kochać, cieszyć się, po prostu żyć. I pamiętać o tych, którzy ruszyli w drogę przed nami.
Wczoraj i dziś widać było tę pamięć. Cmentarze ożywione obecnością bliskich w tym nostalgicznym czasie są jak świetliste wyspy zawieszone między przeszłością a teraźniejszością - miejsca, w których samotność łagodnieje, a żałoba na chwilę staje się po prostu czułym, wspólnym trwaniem.
