Stąd do entropii

Jestem tu, gdzie powinnam być. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, gdzie będę. Dobrze, że mogę to dziś napisać jeszcze raz: jestem tu, gdzie powinnam być

Gdy kilka lat temu przyszła mi do głowy fraza: Jestem pomiędzy – tyglem świata, w którym gotują się wszyscy ze wszystkimi, a światem kryształu, w którym wszystko ma swoje miejsce, moje miejsce było jeszcze przede mną ukryte i wiele musiało się wydarzyć, bym mogła je znaleźć. 

Wiele było po drodze zakrętów. Dziś wiem, że każdy krok, każda wątpliwość i każda chwila zagubienia miały swój głęboki sens. Choć wszyscy i tak zmierzamy do entropii. Czy właśnie o tym jest mój wiersz "Stąd do entropii" z tomiku TO TYLKO CHWILE? Tak, ale nie tylko. Zresztą zobacz sam:  

---------

Stąd do entropii

Jestem pomiędzy –
tyglem świata, w którym gotują się wszyscy ze
wszystkimi,
a światem kryształu, w którym wszystko ma swoje
miejsce.

Jestem pomiędzy duchotą tropikalnego lasu
wieloznacznych słów,
a spiekotą pustynnego milczenia,
gdy każde słowo jest na wagę ostatniej kropli wody.

Jestem pomiędzy czasem przeszłym,
spękanym rysami tego, co niedokończone,
a czasem niedoszłym, uwięzionym w tym,
co nigdy nie zazna początku.

Jestem, więc myślę – niech Kartezjusz wybaczy mi tę
kobiecą przewrotność –
i pytam, idąc za radą starego Sokratesa:
Do którego z krańców mi bliżej?
I jak długo jeszcze?

---------------